
ਮੈਂ ਤੇ ਕਲਾਕਾਰ
ਇੱਕ ਦੋ ਨਹੀਂ, ਕਿੰਨੇ ਈ ਜਾਣੇ,ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਦੇਖੇ ਮੈਂ..ਕਲਾਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਲੱਗਣ ਨੂੰ,ਤੇਰੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਾਹੁੰਦੇ ਦੇਖੇ ਮੈਂ..ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ
ਇੱਕ ਦੋ ਨਹੀਂ, ਕਿੰਨੇ ਈ ਜਾਣੇ,ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਦੇਖੇ ਮੈਂ..ਕਲਾਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਲੱਗਣ ਨੂੰ,ਤੇਰੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਾਹੁੰਦੇ ਦੇਖੇ ਮੈਂ..ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ
ਮੇਰੇ ਦੇਸ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਅਵਾਮ ਉੱਤੇਫੌਜ ਹਿੰਦ ਦੀ ਕਹਿਰ ਰਹੀ ਢਾਹ ਮੀਆਂ..ਸੁਣ ਵੱਜਦੇ ਜੈਕਾਰੇ ਸਿੰਘ ਗੱਜਦੇਪਏ ਲੜਦੇ ਨੇ ਯੋਧੇ ਹਿੱਕਾਂ
ਸੱਚ ਕਹਾਂ,ਦਿਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ,ਕਿ ਤੂੰ ਪੁੱਛੇ ਕਿ ਦੱਸ ਪ੍ਰੀਤ,ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਏਂ??ਕੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਐ?? ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਪਈ..ਕੋਈ ਫ਼ਿਕਰ,ਕੋਈ
ਯਕੀਨ ਮੰਨ,ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ,ਮੈਂ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਹਾਲਪਰ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਬੱਸ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ,ਕਿ ਕਿਸ ਤਰਾਂ…ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਾਂ,ਕਿਸ
ਦਿਨ-ਬ-ਦਿਨ ਮੈਂ ਲੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,ਦਿਨ-ਬ-ਦਿਨ ਮੈਂ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾਂ ਹਾਂ,ਆਪਣਾ ਆਪਾ ਖੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,ਦਿਨ-ਬ-ਦਿਨ ਜੋ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,ਰੂਹ ਜਿਸਮ ਚੋਂ ਕੱਢ
ਇਹ ਸੋਚਾਂ, ਇਹ ਕਲਪਨਾਵਾਂ, ਇਹ ਦਿਲ ਦੇ ਲਈ ਦਿਲਾਸੇ ਵੇ.. ਕੀ ਹੁੰਦਾ? ਜੇ ਉਲਟੀ ਦੁਨੀਆ ਹੁੰਦੀ, ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਪਰਲੇ ਪਾਸੇ
ਕਿਸੇ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਜਾਨ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਸਹੇੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ.. ਉਹ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਅਸੀਂ ਛੇਤੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ.. ਜੋ
ਇੱਕ ਚਿਹਰਾ ਏ,ਜਿਹਦੇ ਤੇ ਨੂਰ ਏ,ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਸੋਹਣਿਆਂ ਚ ਖੜ ਵੀ ਗੁੰਮਦਾ ਨਈਂ..ਜਿਵੇਂ ਉਹਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਜਿਹਾ ਆਉਂਦਾ ਏ,ਓਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ
ਤੂੰ ਹਾਮੀ ਭਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ.. ਤੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ.. ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਨੂੰ
ਵੈਸੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੁਦ ਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਮੈਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੋਝ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ..